'Yez , yezz, thatz for zie criminality', zei hij.
Ik liep achter Rustain een kort gangetje in dat werd verlicht door een akelig fel schijnend peertje. Links was een geopende deur. In het midden van dat gangetje leunde een bruin gevernist tafeltje tegen de muur, dat behangen was met vaalgeel gestreept behang. Op dat gammele tafeltje stond een zwarte bakelieten telefoon. Daar boven hing een ingelijste foto van de beroemde saxofonist. Die foto moest lang geleden zijn genomen, want op deze afbeelding had de muzikant nog een behoorlijke haardos. Tegenover die foto aan de andere muur, tussen twee gesloten deuren, hing een geborduurd wandkleedje. Uit de geopende deur kwam een vrouw aangesneld, die door David werd voorgesteld als zijn echtgenote. David gebood ons in het gangetje te blijven wachten en verdween eveneens door de geopende deur de woonkamer in.
Ik gluurde door de deuropening in de kamer. De gordijnen waren dichtgeschoven. Ik zag in het schemerlicht een donkerbruin gefineerd wandmeubeltje met daarin een televisietoestel, dat een of ander programma uitzond. Op het meubeltje stonden enkele Slavische klederdrachtpoppetjes en nog wat andere voortbrengselen van Oost - Europese volkskunst. Voor het wandkastje stond een laag tafeltje met daarop een vaasje met bloemen en daarnaast lag een asbak. Ik zag nog net de gepantoffelde voeten van de vrouw van David, die blijkbaar televisie keek. Alles straalde een ongewone droefheid uit. Aan de andere kant van de kamer naast de gesloten groene gordijnen, stond David gebukt om iets uit een eveneens donkerbruin gefineerd kastje te pakken. Het kastje had twee deurtjes waarvan er één open stond. Hij sloot voorzichtig het deurtje en draaide zich om. Ik trok snel mijn hoofd terug.
'Here iz zie CD. Itz zoundz very well. I like it. Itz kood', sprak hij gehaast.
Iets beviel mij niet in hem. In de jazzclub voelt hij zich een hele Piet, maar in deze armoedige en kleine bedompte flatwoning leek hij zich te schamen. Hij wilde ons snel weg hebben. Ik gaf Rustain een sein om naar buiten te gaan. In het donkere trappenhuis hoorden we hoe de beroemde koperblazer en eigenaar van de grootste jazzclub van Petersburg zorgvuldig beide deuren afsloot.
Reist u eens naar Moskou. Dan kunt u er zichzelf van gaan overtuigen dat veel Moskovieten op dergelijke wijze wonen. Dan hebben wij het nog niet zo slecht. Laat u het mij maar eens weten.
Wurzala