David Goloshokin; Hoe woont de beroemdste Saxofonist?

Eigenlijk zijn van de stad Moskou het Rode Plein en de Arbat -  de Moskouse Kalverstraat, interessant om te bezoeken. Je kunt op dat  plein de St.-Basiliuskathedraal, het mausoleum van Lenin en het Kremlin bezichtigen. Je kunt ook het Goem, het grootste warenhuis van Moskou, binnenwandelen om er iets te kopen. De eerste keer dat ik door het Goem doolde, kon ik er amper iets kopen. Ik had bijvoorbeeld een toneelkijker of een kinderwagen kunnen kopen. Er stonden  tientallen kinderwagens te koop, alle van hetzelfde model in de kleuren roze of blauw. Op straat naast het Goem werden dezelfde kinderwagens verkocht, maar voor de helft van de prijs. Rustain, onze tolk, legde uit dat die kinderwagens waren gestolen uit datzelfde grote warenhuis.

Het viel mij op, zodra ik een stuk van het Rode Plein was geraakt, ik veel brede straten met grote en hoge huizenblokken zag. Die huizenblokken leken door één en dezelfde architect te zijn ontworpen. Al die woonblokken waren grijs en grauw. In een van die kolossale huizenblokken woonde David Goloshokin, een beroemde Russiche saxofonist en eigenaar van de grootste jazzclub in  Petersburg. In die jazzclub van hem ging ik met de band drie keer optreden.

Op een avond reden  Rustain en ik met het busje over een twaalfbaansweg naar David  om een CD op te halen. Ik had die CD, waarop onze muziek te beluisteren valt, vanuit Nederland opgestuurd naar deze beroemde Russische saxofonist. We passeerden minutenlang massieve, vreugdeloze flatwoningen, pompeuze overheidsgebouwen en spelonkachtige winkels.We reden over een brug over de Moskva. Rustain en ik zagen in de verte de sierlijke lijnen van het Kremlin en de gouden koepels van zijn kerken.

Het was niet eenvoudig om de flatwoning van David te vinden. Rustain dacht zijn flat gevonden te hebben, maar deze bleek enkele blokken verder te liggen. We reden een brede straat in. Op het wegdek lagen verschillende mensen hun roes uit te slapen. Anderen hingen tegen verveloze vensterbanken of muren van benedenwoningen. Ik stuurde het busje behoedzaam langs de uitgetelde Russen. Achter een getraliede deur brandde een tl- buis. We konden zien dat in de ruimte achter het hekwerk drank werd verkocht. Rustain loodste mij met veel gezucht,  gesteun en Russische godvers naar het adres van David Goloshokin.

Ik liep met Rustain mee door een donker portaal van een woonblok, dat uikwam op de binnenplaats. Ik keek omhoog naar de gevels met acht verdiepingen. De étages verkeerden in zeer slechte staat van onderhoud. Ik zag verfbladderende kozijnen, scheefhangende deuren en veel onkruid tussen tegels. Met enige moeite vonden we het trappenhuis van het blok waar David woonde. Het was er zo donker, dat we op de tast de stenen trappen moesten beklimmen. Het stonk er naar urine.

Ik hoop voor u dat u niet in zo'n wijk woont! Wilt  u ook weten hoe het was in de woning van deze beroemde Rus? Daarover een andere keer.

Wurzala