U weet dat er het afgelopen jaar een lichte deining is ontstaan over de kredietcrisis. De één wordt harder getroffen dan de ander. Maar is het nu echt allemaal kommer en kwel? Ik herinner me een verhaal dat mijn vader vertelde over de moeilijke jaren van voor de oorlog. Die tijd was wellicht moeilijker dan de hedendaagse, zo beweerde hij. Ik denk dat mijn vader hier wel een punt heeft.
Ik constateer dat er tegenwoordig een jankcultuur heerst. Als je kind moeilijk leert, dan is het dyslectisch en als het een druk en vervelend rot kind is dan heeft dat overbewegelijke en moeilijk lerende kind een teveel aan antidiuretische hormonen. Voor al het falen en iets bewust niet willen, hebben 'gogen' de laatste jaren eufemistische termen bedacht en de jeugd maakt daar dankbaar misbruik van. Zonder ritalin hoor je er niet bij. Men toonde vroeger meer karakter: lukte iets niet dan zette je door. Als de schoolresultaten slecht waren, kreeg je een preek en een schop onder je kont en je ging dan vlijtig leren.
Mijn vaststelling is eveneens dat Nederlanders snel zeuren en klagen over van alles en nog wat. Had je toentertijd een probleem dan at je een appeltje en sloeg je met je hoofd tegen de muur en het probleem was over. Kwam je niet van dat probleem af, dan vroeg je mijnheer pastoor om raad.
In mijn vaders jonge jaren bestond huurschuld niet, want als je geen huur betaalde werd je uit je huis gezet. Gas en licht was ook geen probleem. Dat werkte alleen als je een gulden in de lichtmeter of een muntje in de gasmeter gooide. Kleding was ook eenvoudig, want er was geen textiel te koop. En eten was er zo weinig, dat mensen met zeer weinig geld dat eten best konden betalen.
Het probleem heden ten dage is, bij wijze van spreken, dat ouders niet weten hoe ze de nieuwe mountainbike van hun kind moeten betalen .Bij mijn vader was dat geen probleem, omdat zo'n aankoop zo ver boven het budget lag, dat het in zijn leven helemaal geen rol speelde. Hij voelde het gebrek aan een peperdure fiets evenmin als u en ik aan een Morgan sportauto.
De tragiek van velen is, dat zij - ik noem maar wat - een kostbare Philips Ambilight LCD - televisie kopen en daarvoor dure leningen afsluiten. Ik denk dat 'de kunst van het iets nalaten' tot de verleden tijd behoort. Mijn vader leerde mij: jongen wees bescheiden in je eigen kleine wereldje.
Denkt u dat hij gelijk heeft?
Wurzala