Laatst schreef ik over onze Russische tolk Rustain, die zo positief over Nederland sprak. Zo vertelde Rustain dat Nederlanders de vissen die ze gevangen hadden, weer in het water gooiden. Terwijl Nederlanders zo graag vis eten. Vol lof sprak hij over ons wegennet en het trof hem dat langs stukken snelweg de Nederlanders geluidswallen hadden aangebracht. Hij had genoten van het lekkere bier dat niet naar pis smaakte.
Ik heb in Rusland met een busje gereden en dat busje was volgestouwd met instrumenten, waaronder mijn drumstel. Zo reden we - een tweede busje was volgeladen met versterkers - over zeer slecht geasfalteerde wegen, waar vrijwel geen enkel onderhoud aan leek te worden gepleegd. Je moest vlak voor je op de weg kijken om alert te kunnen reageren op kuilen, hobbels en loslopende dieren. De auto's die er reden, waren gemiddeld acht jaar oud. En die Russen reden als gekken. Veel auto's reden zonder ruitenwissers, omdat die anders werden gestolen. Het was opvallend hoeveel auto's met een lekke band langs de weg stonden. We zagen dat een Russische chauffeur het complete onderstel van zijn Lada aan flenters reed, omdat van een put de putdeksel ontbrak. Ook kwam een auto zo hard de bocht door dat van een voorwiel de band eraf liep.
We traden eens op in het park bij de Petrus en Paulusvesting in Petersburg. Na afloop vertrouwde Rustain mij toe dat hij drums speelt in een rockbandje. Hij bewonderde
mijn drumstel. Zo'n mooi slagwerk had hij nog nooit gezien. Rustain legde uit dat het bijna onmogelijk is om aan een goed instrument te komen. Drumstellen werden daarom zelf gemaakt. Drumstokken sneed de studenttolk Nederlands zelf uit boomtakken, want goede vellen en stokken waren nauwelijks te krijgen. Bovendien waren die van zeer slechte kwaliteit. Contacten met bevriende muzikanten in het westen was de enige mogelijkheid om een goed instrument te bemachtigen. Uit aardigheid gaf ik Rustain drie paar drumsticks, nog in plastic verpakking en een gloednieuw snaredrumvel.
Ik vertel deze geschiedenis, omdat wij door de crisis de broekriem moeten aanhalen, omdat wij, bij wijze van spreken, niet weten hoe we voor onze kinderen de nieuwe Nikeschoenen of een mountainbike moeten betalen. Rustain zou beslist jaloers op ons zijn. Want wij zullen met minder moeten gaan doen, inderdaad, maar dat is nog altijd meer dan Rustain ooit zal bezitten.
Wurzala